DIETA ZDROWOTNA ŚWIĘTEJ HILDEGARDY

Św. Hildegarda z Bingen opracowane przez siebie podstawy przyrodolecznictwa, naukę o przyrodzie oraz wiedzę lekarską zawarła w publikacjach Psychica i Causae et Curae. W pierwszym z dzieł zamieszczony został szczegółowy przegląd właściwości leczniczych roślin, a także zwierząt, skał, metali i żywiołów, natomiast Causae et Curae zawiera informacje na temat chorób oraz sposobów ich leczenia. Św. Hildegarda wyznawała holistyczne podejście do zdrowia, według którego należy uznawać wszystkie ludzkie dolegliwości za całość. Jej rozważania obejmowały leczenie schorzeń wszystkich części ciała, począwszy od przypadłości związanych z odżywianiem i trawieniem, poprzez zaburzenia przemiany materii i zmiany nastroju, aż po zagadnienia związane ze zdrowym trybem życia. Zgodnie z regułą obowiązującą benedyktynki, św. Hildegarda za główny cel życia człowieka uznawała przeznaczenie do wieczności, zdrowie fizyczne zaś stawiając na dalszym planie. Według jej poglądów, choroby duszy i choroby ciała są ze sobą połączone, a elementem niezbędnym do ich leczenia jest zmiana postawy życiowej pacjenta.      Informacje o tym, w jaki sposób podstawowe artykuły spożywcze wpływają na zdrowie człowieka, św Hildegarda zawarła w dziele Physica. Obecnie dane te mogą zostać uznane za niepełne, ponieważ w epoce, w której żyła, nie znano jeszcze wielu produktów spożywczych takich jak ziemniaki, szparagi, botwina, bakłażany czy pomidory. Klasyfikacja św. Hildegardy opiera się na podziale roślin, ryb i mięsa na artykuły ciepłe, zimne, suche oraz mokre. Zdaniem mniszki, te niejednoznaczne definicje określały zasady działania danego środka spożywczego czy leczniczego na zdrowie człowieka. Św. Hildegarda twierdziła, podobnie jak współcześni dietetycy, że posiłki powinny być zróżnicowane oraz podawane w odpowiednich kombinacjach.